Moje wesele (10.07.1999r)

Strój weselny na Grónym Śląsku  
- opowiada Tomasz Wrona

[zobacz  wolne łącze] - dokumentalne nagranie zostało zrealizowane za zgodą Autora w Suszcu podczas III Familijnego Zjazdu Krzinkowiczów "Ślonskiego Berania" w dniu 27.04.2002 r.

Witôm wos wszyskich. Jestech Tômek. Tômek łod Wrônôw z Kosztôw i môm 29 lot. Ja, lata mi uciekały i cołko familijo myślała, że sie niy łożynia. Alech poznoł fajno dzioucha i latoś sie łożyniech. Jak my sie s'mojôm mieli tak ku siebie, że my zapedzieli wesele, zaczli my lotać po sklepach i szukać sztofôw na ślubne łachy. Powiycie- dać uszyć firmie. Ja- ale my chcieli mieć łachy nasze, bo pedzieli my naszym łojcôm, że ślub chcymy robić w ślônskich strojach- moja w kecce, jo- w bruśleku.

Jak sie moji łojcowie ło tym zwiedzieli, to pedzieli, że tysz przidôm na nasze wesele po chopsku. Tak samo pedziała moja siostra ze swojym szacym, chociosz to jes synek z miasta i miyszko tukej w Katowicach na Paderewskim.

Zacli my sie szykować do weselo. Moja ciotka Môńcia- prowdziwo chopiônka uszyła nôm chopske łachy. Wszysko było blank nowe- ino pliśborta była staro- łodpruto z kecki. My s'mojôm- jeszcze norzycônôm malowali zopaska i szlajfy. Babka moji Edyty zrobiła fajnisty, ruby winiec z zielônyj merty. Zrobiłech tysz drôżbôm wôniacki, a moji siostrze- starszyj drôhnie- galanda. Bo jo poradza robić galandy- naucyła mie tego jedna chopiônka z Kosztôw. Jak my sie szykowali do weselo- zasztalowali my fôra i brycki.

W dziyń weselo wyszykowali my sie piyknie w stroje, a na mojym placu zebroł sie zespôł "Kosztowioki", ftory zacôn śpiywać ślônske weselne pieśnicki.

Po bogosławiyństwie mojich łojcôw wsiedli my do brycek, a zespôł na fôra i pojechali my po modo pani. Nojprzôd, jak hańdowni bywało, jechała fôra z "Kosztowiokami", ftorzi śpiywali i grali na cyji i szczyrkowkach. Walili tysz w bymbyn aże sie niysło po cołkich Kosztowach. Ludzie wyglôndali bes łokna, abo wyłazili na place- paczyli, co to sie wyprowio. Za fôrôm jechała brycka, bardzo łokozało, we ftoryj siedzioł jo, moja siostra i ji szac- moje drôżby na weselu. W nastympnyj brycce jechali moji łojcowie, a potym reszta gości. Jak my dojechali pod chałpa moji rostômiłyj- trefili my na zawarte wrota. Musieli my wykupować modo pani, bo starszy drużba moji Edyty, po dobroci to nos puścić niy chcioł.

A zy mie był taki szykowny galan, że przi tych wykupinach to niyjedna chciała sie za mie wydać. Była tako, co wartko wziyna bioło kecka, a z gardiny zrobiła welôn i dała sie do namowianio, cobych sie ś'niôm łożynił. Alech ji pedzioł, że niy jes po chopsku łoblecônio, a pomyślołech se, że wola trocha modsze dziouchy i namôwić sie niy dołech. Za to, moja norzycôno przipiyna mi rôżdżka z zielônôm szlajfôm i piyknôm brosiôm.

Jak nos jusz puścili do dôm, starszo druchna pedziała egzorta, a potym łojcowie dali nôm bogosławiyństwo. Potym my siedli do brycek i do kościoła. Na wyjezdnym "Kosztowioki" łodśpiywali "Siadej dzioucho na wôz" i "Wyjyżdżej fôrmanie".

Po drôdze robili nôm szlogi, ale nojwiynkszo zrobili kosztowske fojermany - aże dwa wozy wyprowodzili z rymizy. Potym to nos asystowali aże do kościoła, a jak my tam włazili- to bucały bucki w jejich autach.

W kościele sie łokozało, że wszyjscy nasi przociele prziśli we strojach- cheba połowa ludzi w kościele było po chopsku. Tam tysz moja Edyta pokozała, jak jôm jedna ciotka wyszkoliła coby zowdy było jeji na wiyrchu. Piyrszo wlazła do kościoła, jak my klynkli przed łôntorzym to zaciepła mi kecka na nogi (a miała co zaciepować, bo kecka była na 4 metry szyroko), a jak my wyłazili z kościoła to prasła krômflekym w môj szczewik.

Po mszy pojechali my do dôm z bogosławiyństwym, a potym na sala. Jak my tam włazili, na progu leżała mietła, ftoro moja ślubno łodciepła nogôm- na znak, że bydzie dobrôm gospodyniôm.

Wesele było piykne- dobre jodło i łorkestra, goście tysz nôm sie niy ściorali. Ło pôłnocku były łocepiny- ale niy ściepowanie wińca abo welônu- było łocepiynie purpurkôm- tak jak mo być.

Po weselu pisały ło nos gazyty, nawet w "Życiu Mysłowic" byli my na łokłodce. Jo zowdy dumoł, co trza robić, coby być tam na łokłodce- ale widzicie- rzec prosto- trza sie ino łożynić.

Ale my tego niy robili do rozgłosu. My chcieli mieć ino wesele po naszymu czyli po ślônsku.

Tomasz Wrona, ur.1970, Kosztowy