Moi Roztomili
To momy juz Barborka, Francika, Karlika
a Marysiow, brakuje yno Zeflika do
tych slonskich mianów. To jo wom dzisio opowiym jedna historia, co sie
wydarzyla przed laty na Hoimgrubie, a bylo tak:
Karlik byl synkiym od Francika, a od niego prziociel, co mu byl kuzynym,
nazywoł sie Zeflik. Wszyscy trzi robiyli razym na Hoimgrubie w Niewiadomiu,
a było to jeszcze krótko przed tom piyrszom wojnom.
Tyn Karlik byl bardzo szykowny karlus: wesoly, umioł wicować, jak trza bylo i wypić,
komplów mioł moc, a dziołchom ogromnie sie podoboł. Yno farorzyczek mieli snim
stropiyni, bo diosek nierod do koscioła chodziył, jak sie to godo: roz minył, roz sfinył.
I od niego mamuliczka, bo go do rzykanio nagnac ni mogli. Bez toz tez zawsze za niego
rzykali, a swojymu, jak do roboty wychodziyli godala: "Franciczku, a uważej mi tam
nasia i naszego synka, byda na wos z łobiadym czakala", a Karlikowi krzizyk na czole
robiyła, chocioż tyn sie zawsze łoganioł.
Jednego dnia szli jak zawsze do roboty, a jak wychodziyli było jeszcze cima Przesto niyśli
w rynce karbitka i se poświycali: łojciec na przodku, a oba synki pora krokow za nimi.Łosprowiali
se o niedzieli, Że pojdom do skały, kaj na łonce przi lesie szło potańcować i piwa
sie napić. W jednym momycie nie wiadomo skond pojawiyła sie przi nich młodo dziołszka,
cało owiniynto w chusta, yno gymbusia było ji widać, a było łogromnie szykowno. Toż
tyn Karlik przisuwa sie ku nij i pyto, kaj ona tak po ciymku idzie i ze mogom ji poświycić,
żeby na chymbolach nie padła. A ona usmiycho sie yno trocha smutnie i godo, że mo oczy
do ciymnosci przizwyczajone i żeby sie o nia nie starali, yno o siebie, bo nie wiadomo,
co ich jeszcze czeko. I tak nogle, jak sie pojawiyła, tak nogle sie też straciyła.
Synki yno sie zasmioły i idom dalij, nic se przi tym nie myślonc. Dopiyro jak prziszli
do cechowni, to Karlik pojrzol na łobrozek od swiyntej Barborki, co na scianie wisioł i
jak nigdy przeżegnoł sie, tak na wszelki wypadek.
Zjechali na doł i byli już dość dłogo przi robocie, jak nogle skała zaczyna sie łobsuwać,
i wszyski chopki zaczyni z przodka uciekac, a kozdy strachu mioł pełne galoty. Karlik też,
ale jak sie obrociył i nie widzioł swojigo lojca i Zeflika, postanowiył sie wrócić i
obejrzeć, kaj oni som. Leci i wolo, roz "Franciku", roz "Zeflik", ale
nik mu nie lodpowiado. Nogle widzi na lewo od sia malucki, słabe światełko i słyszy
cichy głos, "sam, sam Karliku, pódź!". Bez wahanio idzie w tym kierunku, a
tak mu sie zdowo, że to ta dziołszka go wobi, co jom juz przed robotom widzioł. Yno
pora metrów dali widzi dwóch chopków pod scianom, podchodzi do nich, a to som ci, co
ich szukoł. Łojciec leży na ziymi przisuty, a Zeflik potrzimuje złomany sztympel, co
na ojcowych piersiach leży. We dwojka z Karlikiem dali rady lojca wyciongnonć i dokludzić
do klotki, a kamraty już ich tam na gora, yno trocha pocharatanych, wyciongnyli.
Godali potym, ze to Barbórka, patronka górników, Karlika dowiodła i
życi łojcu uratowała.
Czy to je prowda, czy ni - nie wiym, ale musiało
coś w tym być, bo potym tyn Karlik zrobiył sie ogromnie pobożny.
I jak nie umrzyli, to do dzisiok żyjom i mogom Wom poświadczyć ta colko historyjo.
I dwie dziurki w nosie i skonczyło sie.
Waszo Danka
