Ło stareczce a starziku.
Moja mamulka dycki radzi
łopowiadajóm ło swojich starzikach. Jak ni majóm piloby, tóż siednóm se kole mie na
łotomanie, łopróm sie na zogłówku i nie trzeja jich dłógo pytać a hnet zaczynajóm
spóminać.
Tóż prawióm tak: "Jak
żech była małym bajtlym, to my miyszkali w drzewianej chałupie z mojimi łojcami i
starzikami do kupy. Dziecek nas było sztyróch, a mamulka dycki mieli w polu a kole
bydła jakómsik robote, tóż stareczka dowali pozór na nas. Nóm dzieckóm sie zdało,
że stareczka sóm strasznucnie starzi i doista mieli isto kole łosimdziesiónt roków
precz. Nielza było jim gibko chodzić, dyć mieli rewme w nortach, tóż sie szmatłali
po kuchni abo siedzieli na sztokerli na werandzie, a jak była jako tako pogoda to
siedzieli naławce pod strómym w zogródce. My jóm mieli łokropecznie radzi, bo dycki
nóm dała jakisi bónbón abo pieczke, a choćmy co wymarasili, to nie wreszczeli po nas.
Mieli dycki cosik do roboty - abo sztrykowali kopytka, abo ficowali stare fusekle łod
starzika, abo prziszywali knefle, abo łobiryrali rybiżle, abo kroli jabka na pieczki.
Dycki se naszli jakómsik robote, a na gruncie nie trzeja ji dłógo chladać, dyć sama
sie do rónk ci¶nie. Przi robocie stareczka radzi nóm bynbnóm łopowiadali staje bojki,
abo jako sie ¶yło kie łóni byli małym bajtlym. Nikiedy rzekli cosik ło łutopcach
abo nocznicach. Zakil łopowiadali ty bojki, to my siedzieli po cichu. Jak sie robiło
cima, starka rożygali lampe na nafte, wycióngali z podstola jeglice i sztrykowali, a
fórt prawili cosik inszego a my sie ni mógli na to doczkać.
Starzik byli kapke dziwocy, nale
my jich też mieli radzi. W zimie siedzieli za piecym, grzoli klepeta i kurzili fajke. Jak
my bejtle siedli kole niego i kapke go łobłapilii popytali, tóż cosik łopowiedziełi
- jako było na wojnie za Austryje, abo jako chodziłina zolyty do starki. Jak my jich
fórt dopalowali, to nie byli tymu radzi, dudrali cosik pod nosym i nazywali nas
milijóńskimi bisagami. Nale hnet dali sie upytać na spóminki. Starzik dycki na gnotku
kole chlywka ciupali karkoszki, coby było co ciepnóć pod blache, abo plyntli sie kole
chałupy i cosik sprawiali. Nosili taki drzewiany kastlik z kierego tyrczoł klepocz. Jak
sie nie nazdali i niechali tóm ki¶nie na werandzie, tóż my dziecka jóm dopadli, jedyn
dzierżoł gwóż, drugi klepocz i hnet krawalu było moc.
Nale stareczke a starzika dycki
my mieli radzi i było nóm straszecznie teschno jak sie pominyli."
Jak łopowiado moja mamulka,
nale mie sie zdo, że wszystki dziecka majóm starke a starzika straszecznie rade.
Lidia S.
